Вървях в гората боса.
И пареше ме утринна роса.
Като кошута, тъмнокоса, аз тичах, търсех те СЕГА!
Тревата беше моята постеля.
А розата бе моята сестра.
Подкрепяха ме за целта, но бях сломена.
Умора имаше в моята душа.
И без посока тичах, имах цел една.
Да те намеря, без да прося, аз исках ЛЮБОВТА.